کتاب «پایاندادن به کار کودک در خیابان» که در سال ۱۴۰۲ منتشر شده، شش فصل دارد. پیشگفتار این کتاب را مؤسسۀ توانمندسازی «مهروماه» و مؤسسۀ «رحمان» نوشتهاند. در این بخش گفته شده که کار کودک پدیدهای ممنوع در «پیماننامهٔ جهانی حقوق کودک» (Convention on the Rights of the Child) است، اما متأسفانه شمار زیادی از کودکان در سراسر جهان از جمله ایران بهعنوان نیروی کار در بخشهای گوناگون مشغول به کار هستند. این کودکان بهسبب زندگی و فعالیت در محیطهای ناامن و پرخطر، علاوهبر از دست دادن دوران کودکی، با مشکلاتی نظیر سوءتغذیه، فقدان بهداشت و سلامت و محرومیت از تحصیل مواجه بوده و همواره در معرض خطراتی همچون بهرهکشی اقتصادی، آزار جنسی و اعتیاد به مواد مخدر قرار دارند. مشاهدات روزمره و یافتههای پژوهشی نشان میدهد که آمار کودکان کار در شهرهای ایران رو به افزایش است. باتوجهبه مسئولیت اخلاقی، اجتماعی و قانونی دولت و جامعه در قبال این کودکان و اهمیت کیفیت زندگی آنان، حذف کار کودک بهعنوان یکی از اولویتهای اصلی پژوهشگران، برنامهریزان و مسئولان اجرایی مطرح میشود. کمبود اطلاعات دقیق در این زمینه، مانعی اساسی در برنامهریزی و ساماندهی وضعیت کودکان کار به شمار میرود. این نقیصه، انگیزهای برای محققان و اندیشمندان شده تا با تحقیق و تألیف آثار به بررسی این پدیده بپردازند. کتاب «پایاندادن به کار کودک در خیابان» حاصل تلاش جمعی از نویسندگان ایرانی است. این کتاب در تلاش است تا ابتدا با بررسی پژوهشهای موجود، تصویری از وضعیت کنونی کار کودکان خیابانی ارائه دهد؛ سپس قوانین، سیاستها و برنامههای دولتی مرتبط را ارزیابی کند و در ادامه، تجربیات سازمانهای مردمنهاد را از طریق مصاحبه با افراد آگاه تجزیه و تحلیل کند؛ پس از آن، تجارب موفق سایر کشورها بهویژه کشورهای با شرایط مشابه، جمعآوری و مطالعه شده و در نهایت، گفتوگو با متخصصان و بررسی برنامههای موفق بینالمللی برای داشتن راهبردهای عملیِ پایاندادن به کار کودکان پیشنهاد شده است. در این کتاب به بررسی جامع وضعیت کودکان کار و خیابان، ظرفیتها و کاستیهای قانونی برای ریشهکنکردن کار کودک، سیاستها و اقدامات دولت و نهادهای عمومی و در نهایت، تحلیل نقش تمامی افراد و سازمانهای دخیل در حل این معضل اجتماعی پرداخته شده است.
پایان دادن به کار کودک در خیابان
